ΑΡΑΧΝΗ NEWS - ΤΟ BLOG ΣΑΣ

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Έβγαλε είδηση ο πρώην Δήμαρχος Νεμέας για τους οινοποιούς και τους αμπελουργούς (video)

https://3.bp.blogspot.com/-TNpq_O2yYbI/VkOZ_TLNGTI/AAAAAAAAD48/uI_hlFYWW7w/w1200-h630-p-k-no-nu/ANDRIANAKOS.jpg 
Μιλούν στην κάμερα του ekorinthos ο πρόεδρος του Συνδέσμου Οινοποιών Νεμέας Νίκος Βλάχος, 

Ο πρώην Δήμαρχος Νεμέας
Βαγγέλης Ανδριανάκος που μίλησε για την μέτρια τιμή του αμπελιού αλλά και ότι καθυστερούν πολύ να πληρωθούν οι παραγωγοί ενώ έβγαλε και την είδηση αφού μίλησε  για την δημιουργία μια διεπαγγελματικής ΕΝΩΣΗΣ που θα αφορά τόσο τους οινοποιούς όσο και τους αμπελουργούς.

και ο διευθυντής του Οινοποιητικού Συνεταιρισμού Νεμέας Παναγιώτης Σταθακόπουλος που δήλωσε.

''Πολύ καλή ποιότητα και ανεκτή σε ποσότητα η παραγωγή κρασοστάφυλου''
''Μεγάλο πρόβλημα η καθυστέρηση στην αποπληρωμή των παραγωγών''
''Ο καύσωνας πήρε και αυτός το μερτικό του από την ποσότητα''
''Ο Οινοποιητικός Συνεταιρισμός έχει ανεβάσει την τιμή''
''Μεγάλες ποσότητες κρασιού έχουν περάσει στην παραοικονομία''





ΤΕΤΟΙΑ ΠΡΩΤΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΛΕΙΠΕ!... Ο Έλληνας που χαρακτηρίστηκε ως ο «πιο βρώμικος» εστιάτορας στον κόσμο! (photos)

https://www.reader.gr/sites/default/files/sitefiles_2017-09/restaurateur_0.jpg 
Μόλις λίγα μέτρα από τον Μητροπολιτικό Ναό της Αγίας Σοφίας στο Baswater του Λονδίνου και σε μία από τις γειτονιές που διαμένουν αρκετοί Έλληνες, βρισκόταν το εστιατόριο Zorbas. Κρυμμένο –ευτυχώς- μέσα σε ένα στενό δρομάκι, αλλά με «δυνατό» κράχτη: έναν 30άρη ντυμένο κάτι μεταξύ τσολιά και Βλάχου, ο οποίος προσπαθούσε μάταια τα τελευταία δέκα χρόνια να συγκεντρώσει πελατεία από τον πολυσύχναστο δρόμο Queensway.

H Evening Standard ωστόσο πρόσφατα έγραψε: «Το πιο βρώμικο εστιατόριο του κόσμου έκλεισε λόγω των συνθηκών που εντόπισαν οι αστυκτηνιατρικές υπηρεσίες». Το ρεπορτάζ της εφημερίδας αναφέρει ότι στην Ελληνική Ταβέρνα «Ζορμπάς» βρέθηκαν αβγά κατσαρίδων στα ντουλάπια που φυλάσσονταν οι φακές και άλλα όσπρια και περιττώματα ποντικών στον πάγκο προετοιμασίας φαγητού. Μέσα σε βάζο με ταχίνι ήταν έτοιμα να εκκολαφτούν αβγά μύγας.

 


Ακόμη και στον ψυγειοκαταψύκτη του εστιατορίου υπήρχαν σάπια προϊόντα
Στον 60χρονο σεφ του εστιατορίου Παύλο Πίττα, ασκήθηκαν τέσσερις διαφορετικές κατηγορίες που αφορούν τη δημόσια υγεία και την προστασία του καταναλωτή. Επίσης, του επιβλήθηκε πρόστιμο 13.500 ευρώ. Ο δικαστής Μάργκτ Κόλμαν του απαγόρευσε απ’ αορίστου την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος εστιάτορα και μάγειρα, ενώ σχολίασε ότι «ο Ζορμπάς ήταν ένα από τα πιο βρώμικα εστιατόρια που έχω δει».



Το πιο βρώμικο εστιατόριο του κόσμου, Ζορμπάς, του Παύλου Πίττα
Δεν είναι η πρώτη φορά πάντως που μπαίνει λουκέτο στον Ζορμπά. Το εστιατόριο έχει κλείσει για τους ίδιους λόγους από τις αρμόδιες υπηρεσίες πολλές φορές στο παρελθόν, ενώ ο ιδιοκτήτης δεν παρουσίασε τα απαραίτητα έγγραφα για την άδεια λειτουργίας του εστιατορίου στην πρώτη δίκη, η οποία είχε γίνει τον Ιούνιο του 2016.




ΤΡΕΛΟΣ Η ΛΟΛΟΣ;; - Ο βασιλιάς του Instagram έχασε 6 εκατομμύρια δολάρια σε στρίψιμο νομίσματος!

 http://www.infobeto.com/media/k2/items/cache/3c5a6d1ef533932cd9a937033e728033_XL.jpg

Άλλωστε όταν έχεις βγάλει δις από τυχερά παιχνίδια αυτά σου φαίνονται ψηλά


Χλιδάτη ζωή, πολλά λεφτά και κορίτσια... πολλά κορίτσια! Ο Dan Bilzerian έγινε γνωστός από τα προκλητικά ποσταρίσματα στο instagram με ημίγυμνες γυναίκες.

https://i1.wp.com/www.aggouria.net/wp-content/uploads/2015/11/Dan-Bilzerian-paiktis-poker.jpg?resize=679%2C388
Σε συνέντευξή του ο 37χρονος playboy αποκάλυψε πως έχει χάσει σε στοίχημα 6 εκατομμύρια δολάρια! Που; Σε στρίψιμο νομίσματος...

Βέβαια όταν έχεις βγάλει τρελά λεφτά από το πόκερ κι άλλα τυχερά παιχνίδια αυτά τα ποσά ίσως σου φαίνονται μικρά.

Μάλιστα, είπε πως το μεγαλύτερο ποσό που έχει κερδίσει στο πόκερ είναι 12,8 εκατομμύρια δολάρια σε μία βραδιά.



Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ NAMMOS: Πώς από ψαροταβέρνα έγινε ένα από τα διασημότερα beach bar-restaurants- Ποιοι είναι οι τρεις ιδιοκτήτες

https://2.bp.blogspot.com/-kM7lt8Rrytw/WcgsfGmmW6I/AAAAAAABz1o/YFE1fv1amG8CUtEmLad8ueqmLf0mmGQ_gCLcBGAs/s400/nammos.jpg 
Ένα από τα διασημότερα beach bar restaurant του κόσμου είναι το "Nammos" και βρίσκεται -που αλλού- στην κοσμοπολίτικη Μύκονο. Η τριανδρία Ζαννής Φραντζέσκος - Κωνσταντής Κουσαθανάς - Σάμι Ιμπραήμ κατάφεραν να βάλουν τον μυκονιάτικο... αέρα στη λίστα με τα κορυφαία του κόσμου. Γι αυτό ίσως και νέος αγοραστής, στα χέρια του οποίου έπεσε το ακίνητο μόλις ένα χρόνο πριν, δεν επηρεάζει τους ιδιοκτήτες οι οποίοι θα συνεχίσουν να είναι στη διεύθυνση του μέχρι και το 2022. Από που ξεκίνησε όμως η επιτυχία;



Η ιστορία μας πάει πίσω στο 1967, όταν το συγκεκριμένο κομμάτι γης το γνώριζαν μόνο ντόπιοι. Το υποτιμημένο παραθαλάσσιο οικοπέδο το περιβόλι τους και την ταβέρνα τους δύο συντοπίτες, ο Κυριάκος και η σύζυγός του Ελένη Αγγελετάκη. Ήταν αγρότες και αφού συνέλεγαν τη σοδειά τους, την πουλούσαν μετέπειτα σε πάγκο μπροστά από το ταβερνάκι τους. Το χερσό χωράφι ήταν κι αυτό που κληρονόμησε από τον πατέρα του. Η Ψαρού δε δεν είχε σε καμία περίπτωση τη σημερινή της αίγλη, εφόσον την προτιμούσαν λίγοι μυημένοι που φτάνουν εκεί με βάρκες.


Μέχρι το 1975, η ταβέρνα του Κυριάκου και της Ελένης Αγγελετάκη είναι ένα καλο μυστικό για τους ντόποιους. Το 1970, ο αδερφός του Ανδρεάς αγοράζει το άλλο μίσο κομμάτι και έτσι η ταβέρνα επεκτείνεται. Από το 1985 όλα αλλάζουν ριζικά, μιας και στο τιμόνι έρχεται ο γιος του Κυριάκου, Κώστας. Έχει όραμα και σιγά σιγά ανάγει τη Μύκονο σε απόλυτο τουριστικό προορισμό της ελίτ. Από τα τέλη της δεκαετίας του '90 αρχίζουν και τα τρελά νούμερα στους λογαριασμούς «Το 1997-98 κάναμε τζίρο 3,5-4 εκατ. δραχμές τη μέρα», θυμάται ένας από τους τότε σερβιτόρους που εργάζονταν στην ταβέρνα.



O Ζαννής Φραντζέσκος (αριστερά) και o Κωνσταντής Κουσαθανάς.
Το 2002 είναι και η χρονιά που η ιδιοκτησία αλλάζει χέρια. Ενδιαφέρονται δύο Μυκονιάτες, ο και ένας Αιγύπτιος σεφ. Ο Ζαννής Φραντζέσκος, που εκείνη την εποχή εργαζόταν ως μπάρμανστο γνωστό «Caprice», προτείνει στον Κωνσταντή Κουσαθανά και στον Σάμι Ιμπραήμ, πρώην ιδιοκτήτη του ιταλικού εστιατορίου «La Casa», να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να αγοράσουν το εστιατόριο του Αγγελετάκη. 

Οι δύο πλευρές συμφωνούν, οι υπογραφές πέφτουν και οι ιδιοκτήτες δημιουργούν ένα καλαίσθητο beach bar με την επωνυμία «Nammos». Πριν από εκείνη τη στιγμή, οι Ζάννης και Κουσαθανάς λόγω μιας παρεξήγησης δεν μιλιόντουσαν, ενώ ήδη πιο πριν ο Κουσαθανάς είχε σώσει το μαγαζί του Ιμπραήμ από την ολοκληρωτική καταστροφή από φωτιά. Μάλιστα προθυμοποιήθηκε να βάλει ο ίδιος το ποσοστό του Σάμι για το Nammos επειδή εκείνος δεν είχε τα χρήματα που απαιτούνταν για να αγοράσουν τον αέρα της επιχείρησης Αγγελετάκη. Ζητούσε άλλωστε 100 εκατ. δραχμές.



Ο Ζαννής αναλαμβάνει τη μεταμόρφωση της Ψαρούς σε Σεν Τροπέ, ο Σάμι οργανώνει την κουζίνα αναζητώντας νέες γεύσεις και ο Κωνσταντής, ως δεινός ψαροτουφεκάς, καταπιάνεται με τον καθημερινό εφοδιασμό του «Nammos» με φρέσκα ψάρια και άλλα θαλασσινά εδέσματα. Λέγεται ότι την πρώτη κιόλας σεζόν λειτουργίας του «Nammos» ο τζίρος άγγιξε το 1,5 εκατ. ευρώ.



Η ιστορία του Ζάννη Φρατζέσκου ξεκινά από τη Σητεία, απ' όπου και κατάγεται. Στη Μύκονο, πριν από 2 χρόνια, χτίζει μια από τις πιο εντυπωσιακές βίλες του νησιού. Λίγο αργότερα αγοράζει ένα εντυπωσιακό σκάφος Riva, αξίας 1.200.000 ευρώ. Όσο δούλευε σαν μπαρμαν, όλοι τον θυμούνται λιγομίλητο και πολύ προσηλωμένο στη δουλειά του, σαν να ήξερε από μικρός τι ήθελε να γίνει όταν μεγαλώσει. Στο Nammos γίνεται επικοινωνιακός. Παράλληλα, έχει ήδη ανοίξει στον γιαλό το καφέ-εστιατόριο «Kazarma».





Αν και ήταν ορκισμένος εργένης και γυναικοκατακτητής, έχοντας αδυναμία στα μελαχρινά μοντέλα, όπως η playmate Έφη Κυριάκου, το μοντέλο – παρουσιάστρια Νικολέττα Ράλλη και η Τουρκάλα μοντέλο Νεσχάν Μουλαζίν, την καρδιά του τελικά έκλεψε η 28χρονη Βερόνικα Πάστρα, νεαρή σχεδιάστρια κοσμημάτων. Την απόφαση πήραν πριν ένα χρόνο και με την εγκυμοσύνη να έρχεται πολύ πιο νωρίς απ’ ό,τι αρχικά υπολόγιζαν.

Οι δυό τους είχαν γνωριστεί παλιότερα στη Μύκονο και η οικογένεια Πάστρα διαθέτει κατοικία στην περιοχή της Ψαρούς, οπότε η συνάντηση δεν ήταν δύσκολο να συμβεί. Αν και αρχικά είχε ακουστεί ότι ο γάμος θα γίνει στη Μύκονο, το μυστήριο τελέστηκε τελικά στη βίλα του μεγιστάνα ιδιοκτήτη του Virgin Group, Ρίτσαρντ Μπράνσον, στις 29 Απριλίου του 2015. Το δαχτυλίδι δε λέγεται ότι άγγιξε τις 100.000 ευρώ.



Ο γάμος ήταν μια έκπληξη προς όλους, αφού μόνο ο γαμπρός γνώριζε όλες τις λεπτομέρειες. Το προσκλητήριο είχε έρθει με...sms και οι καλεσμένοι είχαν μόλις δύο ώρες να ετοιμαστούν, στην πιο σημαντική στιγμή του φιλικού τους ζευγαριού. Οι γονείς της νύφης είχαν ήδη κλείσει τα εισιτήριά τους για τη Μύκονο όταν πήραν το μήνυμα που θα ανέτρεπε -για τον καλύτερο λόγο- τα σχέδιά τους.







Φτάνοντας στη λίμνη Κόμο, ο Ζαννής και η ανυποψίαστη ακόμα νύφη νοίκιασαν ένα μικρό πλοιάριο για να τους μεταφέρει στην απέναντι όχθη. 
Η Βερόνικα υπέθετε ότι τελικός προορισμός τους ήταν το ξενοδοχείο που είχαν επιλέξει και την τελευταία φορά που είχαν επισκεφθεί τη λίμνη. Ωστόσο οι εκπλήξεις δεν είχαν τέλος, καθώς το πλοιάριο τους οδήγησε όχι στο ξενοδοχείο αλλά στο μικρό νησάκι πάνω στο οποίο είναι χτισμένη η πολυτελής βίλα του Ρίτσαρντ Μπράνσον, η περίφημη «La Cassinella».













Ο Κωνσταντής Κουσαθανάς, ο άλλος ιδιοκτήτης, είναι το... μεγάλο καμάκι του Nammos. Οι γονείς του διατηρούν ξενοδοχείο στο νησί από το 1988, το «Sofia Village» οπότε ήταν φυσικό επόμενο να εργαστεί κι αυτός πριν καλά καλά κλείσει τα 18 του χρόνια.



Αργότερα μπαίνει συναίτερος και σε άλλα μαγαζιά της Μυκόνου, όπως στο «Ιθάκη» του Κύπριου επιχειρηματία Χρήστου Χρήστου στον κάβο του «Paradise», με ποσοστό 15%, το οποίο πολύ σύντομα θα ανεβάσει στο 30% χάρη στην αφοσίωση που δείχνει στο όλο εγχείρημα. Πιο πριν, δούλευε ως βοηθός μάγειρα. Στην "Ιθάκη" τη σεζόν 2001-2002 ξεκινά ως μάγειρας και θα σερβίρει και θα κάνει και τον μετρ με προσωπικό ρεκόρ 700 κουβέρ μέσα σε μία και μόνο ημέρα.



Στο Νammos αρχίζει και ασχολείται ενεργά με το ψαροντούφεκο, έχοντας ήδη κάνει ψαροντούφεκο από μικρός μαζί με τον δίδυμο αδερφό του Παναγιώτη. Έχει βουτήξει παρέα με τον Χέρμπερτ Νιτς, τον «άνθρωπο που έφτασε βαθύτερα απ’ όλους» και κάτοχο ρεκόρ σε οκτώ διαφορετικά αγωνίσματα ελεύθερης κατάδυσης, αλλά και με τον Σάκη Ρουβά τον οποίο μυεί ο ίδιος στα μυστικά του ψαρέματος με ψαροντούφεκο.



Ενα δυσάρεστο συμβάν που λίγο έλειψε να κοστίσει τη ζωή του αδελφού του, όταν σε μια κατάδυση «έμεινε» στα 18 μέτρα, τον έκανε να αναθεωρήσει πολλά πράγματα. Από εκείνη την ημέρα φροντίζει πάνω απ’ όλα να βουτά με απόλυτη ασφάλεια.



Είναι παντρεμένος με την Τζωρτζίνα Δημητριανάκη κι έχει ένα γιο ενός έτους.



Ο Σάμι Ιμπραήμ είναι και ο μοναδικός από τους τρεις που δεν έχει οικογενειακούς δεσμούς με το νησί. Το 1987, τότε 20 χρονών, θα ξοδέψει όλες τις οικονομίες του για ένα αεροπορικό εισιτήριο με προορισμό την Αθήνα, χωρίς επιστροφή.
 


Στα χέρια του κρατά μια τουριστική βίζα με διάρκεια ισχύος ενός μήνα και μια βαλίτσα με τα εντελώς απαραίτητα: μια πιτζάμα και μια κούτα τσιγάρα για να τον συντροφεύει τις πρώτες του μέρες στην Αθήνα όπου βρίσκει στέγη στο διαμέρισμα ενός φίλου του, δίπλα στο ξενοδοχείο «Caravel». Δεν είχε ούτε προϋπηρεσία, αλλά όρεξη για δουλειά και ο φίλος του τον διαβεβαίωσε ότι στην χώρα μας υπήρχαν πολλές ευκαιρίες τις οποίες και εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο.



Σιγά σιγά αρχίζει να δουλεύει, ενώ η βίζα το λήγει. Αγοράζει βιβλία μαγειρικής και πέφτει με τα μούτρα στο διάβασμα, έχοντας πλέον κατασταλάξει ότι αυτός είναι ο χώρος που τον ενδιαφέρει και θέλει να δραστηριοποιηθεί. 

Όσα χρήματα βγάζει ως βοηθός μάγειρα τα ξοδεύει δοκιμάζοντας διαφορετικές γεύσεις σε άλλα εστιατόρια όπου πηγαίνει ως θαμώνας. Το 1991 πάει για καλοκαίρι στη Μύκονο και κάθεται για δέκα καλοκαίρια. Στο «Caprice» γνωρίζει και τον Ζαννή Φραντζέσκος, ο οποίος εκείνη την εποχή δουλεύει στην μπάρα του καταστήματος. Έπειτα ανοίγει το «La Casa», ένα εστιατόριο που λειτουργεί μόνο τον χειμώνα και απευθύνεται ως επί το πλείστον στους ντόπιους, αφήνει όμως τις καλύτερες εντυπώσεις. 

Ένα χρόνο μετά, γίνεται το ατύχημα με τη φωτιά όπου ηρωϊκα ο Κωνσταντής Κουσαθανάς μπαίνει στο μαγαζί και τράβηξε τη φιάλη υγραερίου έξω από το μαγαζί για να αποφευχθεί ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή. Και η ιστορία πήρε το δρόμο της.



Μια ατυχία όμως τον περιμένει με το που ανοίγει το Nammos: Σπάει το πόδι του και για έξι μήνες το βάζει σε γύψο. Αναγκάζεται να δουλέψει έχοντας το πόδι του πάνω σε σκαμπό. «Αν υπάρχει κάτι για το οποίο θα έπρεπε να αισθάνομαι χαρούμενος σήμερα δεν είναι αυτό που κατάφερα να πετύχω, αλλά η διαδρομή μου ως εδώ», απαντά στο ερώτημα για το ποιο θεωρεί ότι είναι το μυστικό της επιτυχίας που τον οδήγησε από το μηδέν στην κορυφή. Και εξηγεί: «Ολα όσα έχουμε πετύχει μπορούν να διαλυθούν μέσα σε μια νύχτα. Οσα όμως έζησα, γεύτηκα και είδα όλα αυτά τα χρόνια δεν μπορούν να διαγραφούν ποτέ από τη μνήμη μου».

Είναι κι αυτός παντρεμένος, με την Κουβανή Καρίνα. Ο γάμος έγιεν στο Νησί των Ανέμων πριν δυο χρόνια, με το πάρτι να γίνεται στο εστιατόριο.






Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

H «Ρομίνα» από την Αλβανία που έκανε «θραύση» στην παρανομία και την Μύκονο!

http://4.bp.blogspot.com/-qBsTsWTdWQg/Wccg-KMJ7NI/AAAAAAAEyZc/ZvgZL-jjz1gFrOcaRQDpDzTDQ4VkVQTfACLcBGAs/s600/1.3.20.jpg 
Όταν το 1999 η Ασφάλεια στο Παγκράτι περνούσε χειροπέδες σε ένα 18χρονο κορίτσι γιατί με «μαεστρία» ξάφρισε το πορτοφόλι ενός ανυποψίαστου πολίτη οι αστυνομικοί διέκριναν ότι η «μικρή» θα ανέβαινε ψηλά στον κόσμο της παρανομίας. 

Η Ρομίνα, όπως είναι το βασικό από τα τρία ονόματα που χρησιμοποιεί κατάφερε μέσα σε 18 χρόνια να σκαρφαλώσει στην ιεραρχία του υποκόσμου και από “πορτοφολού” να μεταμορφωθεί σε αδιαμφισβήτητη αρχηγό μιας εγκληματικής οργάνωσης που αριθμούσε εκατοντάδες μέλη και είχε στο “παλμαρέ” της αναρίθμητες επιθέσεις σε πολίτες. 

Τόπος δράσης το μετρό, η Μύκονος και άλλα κοσμοπολίτικα νησιά, τα ποδοσφαιρικά γήπεδα όταν είχε ντέρμπι, οι συναυλίες. Σκοπός να «ελαφρύνουν» όσο το δυνατόν περισσότερες τσάντες και τσέπες από πορτοφόλια κάνοντας καθημερινά τζίρο χιλιάδων ευρώ. Μια συμμορία πορτοφολάδων που θύμιζε συνδικάτο εγκλήματος με άρωμα σισιλιάνικης μαφίας...

Στη Ρομίνα, το μεγάλο αφεντικό, στέκονταν όλοι προσοχή. Από δυνατά ονόματα της εγχώριας παρανομίας, μέχρι βαρυποινίτες που ζητούσαν μεροκάματο στην ομάδα της παμπόνηρης αρχηγού γνωρίζοντας ότι έχει χοντρές άκρες στην Αστυνομία, στους δικηγόρους, τα δικαστήρια.

Το απίστευτο είναι ότι τα τελευταία δύο χρόνια είχε συλληφθεί οκτώ φορές και όμως πάντα έβρισκε την άκρη να «καθαρίζει» και να κυκλοφορεί ελεύθερη στην πιάτσα. Χαρακτηριστικό της ιδιοσυγκρασίας της όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο ενημερωτικό σημείωμα της Ασφάλειας που σκιαγραφεί τη δράση και την προσωπικότητά της είναι το γεγονός «ότι ενώ βρισκόταν στην αναμονή στο Τμήμα Ασφαλείας Καλλιθέας για τη σύνταξη της σχετικής έκθεσης εμφάνισης (περιοριστικοί όροι), ταυτόχρονα εντός του τμήματος προγραμμάτιζε την ώρα έναρξης της υποομάδας που θα διέπραττε τις κλοπές τη συγκεκριμένη ημέρα».
Με τεχνητό συνωστισμό και τη «μέθοδο της σκυταλοδρομίας»

Μπορεί η Ρομίνα από την Αλβανία στα 36 χρόνια της να ήταν συχνός θαμώνας των δικαστηρίων όμως ελάχιστες φορές πέρασε τη βαριά πύλη των φυλακών. Η τύχη της άρχισε να την εγκαταλείπει τον περασμένο Μάιο. Τότε που κάποιος από τον υπόκοσμο της Αθήνας μίλησε και έδωσε πολλά στοιχεία για την εγκληματική οργάνωση που είχε στήσει και διηύθυνε η Ρομίνα ή Αντωνία, ή Φατμίρα Κάμι ή Τσάμι. 


Οι αστυνομικοί της Υποδιεύθυνσης Ασφάλειας Αθηνών, έστησαν μια επιχείρηση που κράτησε πέντε μήνες και κινούνταν σε τρία διαφορετικά επίπεδα: Φυσική παρακολούθηση, μπλοκάρισμα του κοριού στα τηλέφωνα του μεγάλου αφεντικού και καταγραφή από τις κάμερες στο μετρό και τον ΗΣΑΠ της δράσης των πορτοφολάδων. Καθημερινά, δεκάδες αστυνομικοί ασχολούνταν αποκλειστικά με την παρακολούθηση της συμμορίας της Ρομίνας και κατέγραφαν όλα όσα έβλεπαν σε απόρρητες αναφορές.

Όπως αναφέρεται σε ειδική παράγραφο της δικογραφίας με τον τίτλο “Μεθοδολογία”, τα μέλη της συμμορίας ξεκινούσαν νωρίς το πρωί, ακολουθώντας πιστά το πρόγραμμα που εκπονούσε η εγκέφαλος του δικτύου. «Ξεκινώντας από τις οικίες τους, μετέβαιναν με τα δικά τους μέσα, αυτοκίνητα ή μοτοσικλέτες σε σταθμούς του μετρό και του ΗΣΑΠ και ενώνονταν με άλλα μέλη της οργάνωσης σε ομάδες τριών έως δέκα ατόμων. Εισέρχονταν στις αποβάθρες και τους συρμούς επιδεικνύοντας ιδιαίτερη προτίμησε στα δρομολόγια από και προς το αεροδρόμιο».

Όπως επισημαίνουν οι αστυνομικοί στις αναφορές τους, κάθε ομάδα δρούσε σε διαφορετική περιοχή, εκτός αν εντόπιζαν κάποιο μεγάλο γκρουπ τουριστών οπότε συνέκλιναν πολλές ομάδες στο σημείο για να δράσουν από κοινού. Όσο για το αφεντικό και τους βοηθούς της; «Είχαν τον πρώτο λόγο για την σύνθεση των μελών της σπείρας που θα απάρτιζαν κατά περίπτωση την ομάδα κρούσης. Το ωράριο δράσης ήταν κυρίως μεταξύ των ωρών αιχμής (επτά με εννέα και μισή το πρωί και πέντε με εννέα το βράδυ) που παρατηρείται και μεγάλη επιβατική κίνηση καθώς και το επιλεγμένο δρομολόγιο που θα αναπτυσσόταν η κάθε υποομάδα».
Το απίστευτο είναι ότι για να μην κινούν υποψίες «ο τρόπος ένδυσης περιλάμβανε συγκεκριμένους ενδυματολογικούς κανόνες που τηρούνταν ευλαβικά από τα μέλη της σπείρας (dress code) έτσι ώστε να προσαρμόζονται στις συνθήκες και το περιβάλλον και να εκλαμβάνονται ως τουρίστες για να μην γίνονται εύκολα αντιληπτοί. Εφημερίδες, χάρτες, τσαντάκια, ζακέτες και άλλα παρεμφερή χρησιμοποιούνταν απαραίτητα ως προκάλυμμα προκειμένου με αυτόν τον τρόπο να καλύπτουν τις κινήσεις των χεριών τους τη στιγμή της επαφής με το υποψήφιο θύμα” αναφέρεται στο διαβιβαστικό της Αστυνομίας. 

 Μάλιστα, όπως αναφέρεται “φρόντιζαν να λαμβάνουν προληπτικά μέτρα αντιπαρακολούθησης καθιστώντας κάποιες φορές εξαιρετικά δυσχερή την επιτήρηση τους. Έχοντας δε γνώση της διαμόρφωσης του κάθε σταθμού, φρόντιζαν να παραμένουν αθέατοι σε τυφλά σημεία που δεν καλύπτονται από κάμερες ασφαλείας για να μην καταγράφεται η παρουσία τους».

Όπως φαίνεται και από τις φωτογραφίες καθώς οι κάμερες έπιασαν τόσο την αρχηγό όσο και τα υπόλοιπα μέλη τη στιγμή της δράσης, τίποτα δεν ήταν τυχαίο και ποτέ κανένας δεν αυτοσχεδίασε. Οι αστυνομικοί της Ασφάλειας περιγράφουν στην έκθεση τον τρόπο που επιχειρούσαν. «Βασική προϋπόθεση για να ενεργήσουν αποτελούσε η απόσπαση της προσοχής του θύματος και η διαμόρφωση των κατάλληλων συνθηκών με τη δημιουργία τεχνητού συνωστισμού από τα μέλη της ομάδας έτσι ώστε ο αυτουργός να δράσει με τη μεγαλύτερη κατά το δυνατόν ευκολία.

Προς τούτο, το εκάστοτε υποψήφιο θύμα περικυκλωνόταν από τα μέλη της ομάδας, στιγμή κατά την οποία ο ένας σπρώχνει τον ανυποψίαστο επιβάτη και ο άλλος συνήθως ο πιο δεξιοτέχνης, προσεγγίζει και αρπάζει το πορτοφόλι ή το κινητό χωρίς να γίνει αντιληπτός, ενώ οι υπόλοιποι εγκλώβιζαν το θύμα διασφαλίζοντας τη διαφυγή του.

 Από τη στιγμή που αφαιρείτο το πορτοφόλι, ο αυτουργός σε καμία περίπτωση δεν το διατηρούσε στην κατοχή του αλλά άμεσα το παρέδιδε σε άλλον εν είδει σκυταλοδρομίας με τον τελευταίο να απομακρύνεται άμεσα από το βαγόνι ενώ οι υπόλοιποι σκόρπιζαν σε διαφορετικές κατευθύνσεις έως ότου ενωθούν και πάλι».

Σε ό,τι έχει να κάνει με τη μεγάλη αρχηγό οι αστυνομικοί στο διαβιβαστικό αφιερώνουν πολλές παραγράφους για το ιστορικό και τις αρμοδιότητες της στη συμμορία. «Στα καθήκοντα της αρχηγού ανάγονταν η στελέχωση των οργάνων που θα διέπρατταν τις κλοπές, ενώ συμμετείχε και η ίδια. 

Η Ρομίνα Τσάμι πραγματοποιούσε επαφές με διαφόρους προσπαθώντας να προσεγγίσει αστυνομικούς και υπαλλήλους της εταιρείας ιδιωτικής φύλαξης μετρό και ΗΣΑΠ ώστε με καταβολή χρηματικής αμοιβής να διασφαλίσει κάλυψη για τη δράση της ίδιας και των αρχηγικών μελών της οργάνωσης. 

Ήταν υπεύθυνη αποστολής των κλεμμένων κινητών και υπολογιστών στην Αλβανία και ελάμβανε σχετικές αμοιβές. Επιπλέον μεσολαβούσε σε καταστήματα WESTERN UNION για τη μετατροπή κλεμμένου συναλλάγματος σε ευρώ ενώ η ίδια είχε καθημερινή παρουσία σε σταθμούς μετρό και ΗΣΑΠ».
Δεκάδες συλληφθέντες
Από τη στιγμή που η Ασφάλεια ξεκίνησε τις εφόδους συνελήφθησαν 45 άτομα, ανάμεσα τους η Ρομίνα και οι βοηθοί της. Οι περισσότεροι προφυλακίστηκαν εκτός από τα περιφερειακά μέλη ενώ οι έρευνες της Αστυνομίαε συνεχίζονται για να διαλευκανθεί κάθε πτυχή της υπόθεσης. 


Ο δικηγόρος ενός εκ των συλληφθέντων κ. Σταύρος Γεωργόπουλος μιλώντας στο ΘΕΜΑ τονίζει πως «η παρακολούθηση - επιχείρηση της Αστυνομίας διήρκησε περίπου 5 μήνες και αυτό δημιουργεί νομικό και κοινωνικό προβληματισμό διότι: 
 Διογκώνεται υπερβολικά το υλικό της δικογραφίας, διαστέλλεται ο αριθμός των κατηγορουμένων (ακόμη και σε άτομα που βαπτίζονται μέλη εγκληματικής οργάνωσης επειδή έτυχε μια φορά να να βρεθούν με κάποιον εκ των δραστών) και έτσι καθίσταται ακανθώδης η έγκαιρη δικαστική διεκπεραίωση. 

 

Σε κοινωνικό επίπεδο : αν ήταν σίγουρη η Αστυνομία για κάποιους δράστες, γιατί δεν τους συνελαβε νωρίτερα (στους 2 μήνες φερόμενη δράσης) ώστε να αποτρέψει τις πράξεις που τους αποδίδονται για τους υπόλοιπους μήνες;».

Από την πλευρά του ο συνήγορος τριών μελών της ίδιας ομάδας κ. Χρήστος Μαυρομάτης τονίζει πως «η παρούσα δικογραφία αποτυπώνει μια μέσης βαρύτητας εγκληματική συμπεριφορά σχετικά με το αδίκημα της κλοπής. Φυσικά δεν πληρούνται τα ποιοτικά στοιχεία της εγκληματικής οργάνωσης. Tο πλέον όμως ανησυχητικό και δικονομικά απαράδεκτο είναι η χωρίς επαρκή αιτιολογία άρση του τηλεφωνικού απορρήτου 2 δικηγόρων».


πηγη


H οικονόμος του Ωνάση αποκαλύπτει – “Αυτός σκότωσε τον Αλέξανδρο”

https://cdn.sansimera.gr/media/photos/main/Aristotelis_Onasis.jpg 


 

 

 

 

 

 

 

Η κ. Γεωργία Βέττα ετών 90 οικονόμος του Αριστοτέλη Ωνάση που έζησε για πολλά χρόνια δίπλα στον Έλληνα Κροίσο και γνώριζε τα πάντα αποφάσισε να μιλήσει στην Espresso.


Η κ. Βέττα η οποία ζει σε ένα διαμέρισμα της Γλυφάδας ολομόναχη περιγράφει τα όσα έζησε με την οικογένεια Ωνάση, τα καλά και άσχημα.

Ήταν ο άνθρωπος που ταξίδευε με την οικογένεια που άκουγε συζητήσεις και δοκίμαζε το φαγητό τους για να δει αν είναι δηλητηριασμένο ή όχι. Και ξαφνικά στην αφήγησή της ρίχνει τη βόμβα: Η Τζάκι Κένεντι σκότωσε τον Αλέξανδρο.
«Με τον Αρίστο ταξίδεψα όλο τον κόσμο. Μόντε Κάρλο, Παρίσι, Αμερική, Ακαπούλκο, Βενετία. Παντού. Με μια βαλιτσούλα στο χέρι ήμουν συνέχεια. Βλέπετε, δεν εμπιστευόταν άλλον να ελέγχει το φαγητό, ούτε να ακούει τι λέγεται στα ραντεβού του. Ο Αρίστος είχε λεφτά, χωρίς ευτυχία» λέει χαρακτηριστικά.

Η πιστή οικονόμος του Ωνάση αφήνει σαφείς αιχμές κατά της πρώην Πρώτης Κυρίας των ΗΠΑ για τον θάνατο του Αλέξανδρου Ωνάση στις 22 Ιανουαρίου του 1973. «Η Τζάκι επέμενε εκείνη τη μοιραία μέρα ο Αλέξανδρος να εκπαιδεύσει με το Piaggio τους Αμερικανούς πιλότους που ήρθαν από τις ΗΠΑ. Διαφορετικά, ο Αρίστος δεν θα τον άφηνε. Τον Αλέξανδρο τον σκότωσαν, τον φάγανε. Με αυτόν τον καημό θα πεθάνω», λέει χαρακτηριστικά.


Και περιγράφει τα όσα έγιναν λίγες ώρες πριν από τη μοιραία πτήση: «O Αλέξανδρος ήταν πολύ καλό παιδί. Εξαιρετικό. Χαμηλών τόνων, σε αντίθεση με τη Χριστίνα. Θυμάμαι, ήταν τόσο ερωτευμένος με τη Φιόνα… Σε εκείνη είχε βρει και την ερωμένη, και τη μάνα, και όλη τη στοργική αγάπη που του έλειπε. Ηταν έτοιμος να την παντρευτεί. Και τότε του έλεγε ο Αρίστος: »Βρε, παιδί μου, τη Φιόνα θα πάρεις που έχει την ίδια ηλικία με τη μάνα σου; Αυτή θα παντρευτείς;». Και εκείνος του απαντούσε: »Αυτήν αγαπάω, αυτήν θα παντρευτώ».

 Με παίρνει λοιπόν το προηγούμενο βράδυ του θανάτου του από το Μόντε Κάρλο ο Αλέξανδρος και μου λέει: »Γεωργία, ειδοποίησε τον κουρέα τον Άγγελο να έρθει στις 5.00 το απόγευμα να με κουρέψει». Και ο άνθρωπος ήρθε και τον κούρεψε. Το επόμενο πρωί, στις 6.00, μου φωνάζει από το δωμάτιό του: »Γεωργία, φτιάξε τον δίσκο με το πρωινό». Παραξενεύτηκα. Μονολογούσα: »Παναγία μου, θα πάει για δουλειά τόσο πρωί;». Δεν ήξερα ότι είχαν έρθει Αμερικανοί πιλότοι για να τους εκπαιδεύσει στο Piaggio για να πάνε στην Καραϊβική. 

Εκείνοι φιλοξενούνταν στο Hilton. Οταν ξύπνησε ο Αρίστος, του λέω: »Ρε συ Αρίστο, 500 πιλότους έχεις, αυτό το παιδί βρήκες να τους εκπαιδεύσει, επειδή το είπε η Τζάκι;». Θυμάμαι έλεγε τότε συνέχεια η Τζάκι: »Ο Αλέξανδρος να εκπαιδεύσει τους πιλότους, επειδή ξέρει το αεροπλάνο». Αποτέλεσμα; Το δεξί πηδάλιο να καρφωθεί στο κρανίο του. Θα ζούσε όλη η οικογένεια αν δεν πέθαινε τότε ο Αλέξανδρος». 

 Η κυρία Βέττα μιλά και για τον ανείπωτο πόνο του Αριστοτέλη Ωνάση, για την απώλεια που δεν μπορούσε να δεχθεί και για το ότι τρέναρε την ταφή του γιου του. «Οταν ήρθε ο Αρίστος στο ΚΑΤ για να δει τον Αλέξανδρο, άρχισε να κλαίει. Βγαίνοντας από το δωμάτιο είπε στους γιατρούς: »Βγάλτε τα σωληνάκια. Το παιδί μου είναι πεθαμένο». Είχε θολώσει το μυαλό του. 

Η αλήθεια είναι ότι δεν πίστευε ότι είχε πεθάνει. Για εκείνον, στο μυαλό του, ζούσε. Για 20 ημέρες βρισκόμασταν στον Σκορπιό. Εκείνος κάθε βράδυ κατηφόριζε στο εκκλησάκι που τον είχε μέσα στο φέρετρο και του μίλαγε, σαν να ζούσε. Του έλεγε ακόμα και τα σχέδιά του για την επόμενη μέρα. Γι’ αυτό και δεν έδινε εντολή για να τον θάψουν. Είχε μεγάλο καημό που χάθηκε τόσο απρόοπτα. 

Ξεκίνησαν τα βλέφαρά του να σκεπάζουν τα μάτια του. Έπαθε βλεφαρόπτωση. Τότε λοιπόν αγρίεψε ο μητροπολίτης Λευκάδος και του λέει: »Κύριε Ωνάση, ή τον θάβετε ή θα τον πάτε σε μαυσωλείο στη Γαλλία». Και ο Αρίστος προκειμένου να μην τον χάσει από τον Σκορπιό, αποφάσισε να τον κηδέψει.

 Την ημέρα της κηδείας ήρθε και η μάνα του, η Τίνα, παρότι δεν μιλούσε με τον Αλέξανδρο λόγω του γάμου της με τον Νιάρχο. Παρούσα και η αρραβωνιαστικιά του, η Φιόνα Φον Τίσεν.

 Ο Αρίστος δεν παρέστη στην κηδεία. Ο παπάς για να πειστεί ότι το πτώμα του Αλέξανδρου είναι στο φέρετρο ζήτησε από τη μάνα του να το ανοίξει, αλλιώς δεν θα έψελνε τη νεκρώσιμη ακολουθία. Και ανοίγουν το φέρετρο και βλέπουμε έναν άλλον Αλέξανδρο. Τρεις μέρες τον ταρίχευαν στο ΚΑΤ, κατ’ εντολήν του Αρίστου. Ήθελε να τον κρατήσει για πάντα κοντά του», λέει χαρακτηριστικά η 90χρονη οικονόμος του Ωνάση.

 

Ετσι χώρισε η Κάλλας με τον Ωνάση

Η ηλικιωμένη γυναίκα θυμάται σαν χθες και τον χωρισμό της Μαρίας Κάλλας από τον Ωνάση, αλλά και όσα βίωσε εκείνες τις μέρες κοντά τους. «Η Μαρία πρόσεχε και λάτρευε τον Αρίστο. Σκέψου ότι όλα τα σπίτια στον Σκορπιό τα είχε διακοσμήσει η Κάλλας. Θυμάμαι, όταν ήταν πιεσμένος από τις δουλειές προσπαθούσε να τον πείσει να πάνε μαζί στο Παρίσι, στη Βενετία για να ξεφύγει από το άγχος. Η Μαρία είχε αντιληφθεί ότι κάτι έτρεχε με την Τζάκι και είχαν φτάσει στα αυτιά της ότι θα την παντρευτεί στον Σκορπιό. Μάζεψε τα πράγματά της από το νησί και εν μια νυκτί εξαφανίστηκε».


«Για 17 μέρες ο Αρίστος έψαχνε σαν τρελός να τη βρει και εκείνη δεν εμφανιζόταν πουθενά. Είχαν χάσει τα ίχνη της. Στο σπίτι ήμασταν όλοι άνω κάτω. Εκείνος δεν κοιμόταν καθόλου. Είχε αφήσει τις δουλειές του, ήταν μέσα στα νεύρα, δεν έτρωγε μπουκιά. Τηλεφωνούσε σε όλο τον κόσμο για να τη βρει», αναφέρει χαρακτηριστικά.


Ο γάμος με την Τζάκι έγινε για τα συμφέροντα

Η κυρία Βέττα αποδίδει τον γάμο του Αριστοτέλη Ωνάση με την Τζάκι σε συμφέροντα και μόνο. «Τη Μαρία τη λάτρευε. Ο γάμος με την Τζάκι έγινε καθαρά λόγω συμφερόντων» εξηγεί και συνεχίζει: «Την ημέρα που παντρεύονταν στον Σκορπιό, μαζί της ήταν και τα παιδιά της, ο Τζον και η Καρολίνα.


Εκεί και ο μικρός Αλέξανδρος. Ρωτάει λοιπόν ο Τζον τι συμβαίνει και η μάνα του είναι ντυμένη με το νυφικό. Και του απαντάει ο Αλέξανδρος με παράπονο: »Σήμερα είναι μια μεγάλη γιορτή για την Ελλάδα». Δεν ήθελε να αναφέρει καθόλου ότι ο πατέρας του παντρεύεται με την Τζάκι».


Η 90χρονη γυναίκα σημειώνει ακόμη ότι κάθε φορά που ερχόταν η Τζάκι στην Ελλάδα τη συνόδευαν κάτι ογκώδεις μελαψοί άνδρες. «Λέω τότε κάποια στιγμή: »Για όνομα του Θεού. Τι τη φυλάτε; Εδώ είναι Ελλάδα». Και μου απαντάει ο ένας: »Δεν φυλάμε την κυρία Τζάκι, αλλά τα παιδιά του Κένεντι»».


Οσο για το γιατί αποφάσισε να μιλήσει τώρα, μετά από τόσα χρόνια; «Έχω μεγάλο καημό με όσα συνέβησαν στον Αρίστο και στην οικογένειά του. Έφαγε ψωμί από εκείνον πολύς κόσμος. Χιλιάδες άνθρωποι. Πρέπει να γνωρίζει ο λαός. Ο Αρίστος ήταν ο καλύτερος άνθρωπος. Δεν του ταίριαζε τέτοιο άδοξο τέλος», καταλήγει…



Μυκηναίοι πολεμιστές: Η τελειότερη πολεμική μηχανή της εποχής τους

https://3.bp.blogspot.com/-fA9J8kHHQ6Y/WRrCHp3mLeI/AAAAAAAB6j4/pbHlNCcLyyY_uaWRipJj1NIHRkdondQQACLcB/s740/mykinaioi-polemistes-teleioteri-polemiki-mihani.jpg 

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο πως ο Μυκηναϊκός Στρατός υπήρξε η τελειότερη στρατιωτική μηχανή της εποχής στον τότε γνωστό κόσμο.
Αυτό φυσικά δεν συνέβη εν μια νυκτί. Αντίθετα ήταν προϊόν όλων των προηγουμένων τεχνικών και τακτικών ανακαλύψεων που έλαβαν χώρα στην Ελλάδα από το 5.000 π.Χ. περίπου.

Οι πρώτοι Έλληνες πολεμιστές της 6ης, 5ης και 4ης χιλιετίας π.Χ. ήταν εξοπλισμένοι με σφενδόνες, τόξα, ακόντια και δόρατα.
Το σπαθί εντάχθηκε λίγο αργότερα στο οπλοστάσιο τους, προερχόμενο από το εγχειρίδιο. Αντίθετα με όλους τους ανατολικούς λαούς, οι οποίοι αρχικά χρησιμοποίησαν δρεπανοειδή θλαστικά σπαθιά- ρομφαίες-οι Έλληνες χρησιμοποίησαν εξαρχής τον κλασικό τύπο του ίσιου σπαθιού.


Η ασπίδα εισήχθη επίσης αργότερα στους ελληνικούς στρατούς. Κατασκευαζόταν όμως από φθαρτά υλικά και έτσι δεν έχει διασωθεί κανένα δείγμα.
Οι πρώτες ελληνικές ασπίδες για τις οποίες έχουμε σαφείς πληροφορίες, από τις τοιχογραφίες στις Κυκλάδες και στην Κρήτη, είναι οι πυργοειδείς, ποδήρεις «σάκοι».

Τα δόρατα επίσης εξελίχθηκαν και μεγάλωσαν δραματικά σε μήκος.
Η εξέλιξη αυτή δεν ήταν φυσικά άσχετη με την ανάπτυξη των αρμάτων κρούσης, ως στοιχείου κρίσης της συμπλοκής.
Ο Μυκηναϊκός Στρατός απαρτιζόταν από τα όπλα του πεζικού και του ιππικού. Το δεύτερο περιελάμβανε στις τάξεις του άρματα μάχης και αργότερα και ιππείς.
Το πεζικό διακρινόταν σε ελαφρύ και βαρύ. Στο βαρύ πεζικό θα πρέπει να ενταχθούν και τα τμήματα τοξοτών, τα οποία δεν πολεμούσαν σε διάταξη ακροβολισμού.
Όλοι οι πολίτες ελάμβαναν στρατιωτική ή «παραστρατιωτική» εκπαίδευση και ήταν υπόχρεοι παροχής στρατιωτικής υπηρεσίας.
Κάθε ηγεμόνας διέθετε έναν πυρήνα μονίμων «επαγγελματιών» στρατιωτών, κυρίως «αρματιστών», οι οποίοι αποτελούσαν τον σκληρό πυρήνα του στρατού. Τον πυρήνα αυτό πλαισίωναν μονάδες επιστράτων.
Η πολιτεία ήταν αυτή που παρείχε στους πολίτες τον κύριο όγκο των όπλων και των υλικών.

Μέσω ενός εξελιγμένου δικτύου έγκαιρης προειδοποίησης (φρυκτωρίες, συνοριακοί περίπολοι), ο τοπικός άρχοντας ήταν σε θέση να ενημερώνεται άμεσα κάθε φορά για το μέγεθος και τη μορφή της απειλής που πλησίαζε στα εδάφη του.

Αναλόγως της απειλής κινητοποιούσε το σύνολο ή μέρος του στρατιωτικού του δυναμικού και έσπευδε κατά των πολεμίων.
Η ύπαρξη μόνιμου τακτικού στρατού σε εκείνους του τόσο πρώιμους χρόνους, προκαλεί ασφαλώς κατάπληξη. Καταπληκτικότερο όμως αυτού είναι το γεγονός ότι και οι επιστρατευμένες μονάδες ήταν οργανωμένες σε τακτικά συγκροτήματα, με συγκεκριμένους ηγέτες, στους οποίους ανατίθονταν η εξυπηρέτηση συγκεκριμένων αποστολών.

Επικεφαλής κάθε τοπικής στρατιωτικής δύναμης ήταν ο τοπικός βασιλιάς-διοικητής. Δεύτερος στην ιεραρχία ήταν ο «Λαφαγέτας», ο αρχιστράτηγος, ο ηγέτης του λαού, του στρατού (=Λαού ηγέτης).
Ακολουθούσαν οι Επέτες, οι πρόμαχοι, οι καλύτεροι πολεμιστές του στρατού. Αυτοί στην πρωτομυκηναϊκή περίοδο φαίνεται ότι πολεμούσαν κυρίως έφιπποι, επί αρμάτων. Αργότερα πολεμούσαν και πεζοί.

Ακολουθούσαν οι βαριά οπλισμένοι πεζοί, οι δορυφόροι, οι οποίοι συγκροτούσαν την πρώιμη φάλαγγα. Ήταν κυρίως ελεύθεροι μικροκαλιεργητές ή τεχνίτες, οι οποίοι είχαν την οικονομική άνεση να συνεισφέρουν στην αγορά των όπλων τους. Οι πλέον φτωχοί πολεμούσαν ως ψιλοί.

Για να μπορέσουμε να εξετάσουμε τον Μυκηναϊκό Στρατό θα πρέπει να χωρίσουμε την περίοδο δράσης του σε δύο χρονικές φάσεις. Η πρώτη αρχίζει από το 1.600 π.Χ. και ολοκληρώνεται γύρω στο 1.200 π.Χ.
Η δεύτερη ξεκινά από τη λήξη της προηγούμενης και φτάνει ως την πτώση του Μυκηναϊκού πολιτισμού, γύρω στο 1.100 π.Χ.

Ο Μυκηναϊκός Στρατός της πρώτης περιόδου είναι εν πολλοίς συνέχεια του κυκλαδικού-κρητικού, ενώ ο ύστερος είναι προϊόν της εμπειρίας των Μυκηναίων, από τις συγκρούσεις τους με τους γειτονικούς λαούς και από τις επαφές μαζί τους.
Στην Ιλιάδα γίνεται λόγος για παλαιές και νέες τακτικές, για παλαιές και νέες μεθόδους.

Προφανώς ο Τρωικός Πόλεμος έλαβε χώρα σε μια εποχή μετάβασης από το παλαιό στο νέο καθεστώς, όπου και οι δύο τύποι μονάδων συνυπήρχαν και συνδύαζαν τη δράση τους για την επίτευξη του επιθυμητού αποτελέσματος.
Ο Πρωτομυκηναϊκός Στρατός (όπως και οι «πρόγονοι» του Κυκλαδικός και Μινωικός), σχημάτιζε τριπλή γραμμή μάχης. Αναλόγως του εδάφους, της ισχύος και της συνθέσεως του αντιπάλου στρατού, και των αναλόγων φίλιων στοιχείων, ο στρατός τάσσονταν με τα άρματα, το ελαφρύ και το βαρύ πεζικό, σε ξεχωριστές γραμμές.

Ωστόσο και τα τρία διαφορετικά «όπλα» του στρατού, συνεργάζονταν αρμονικά μεταξύ τους και συνδύαζαν τη δράση τους.
Η αποστολή που το κάθε τμήμα θα αναλάμβανε να φέρει σε πέρας εξαρτάτο αποκλειστικά από τις επικρατούσες στο πεδίο της μάχης συνθήκες και μόνο.
Οι Έλληνες δεν υπήρξαν ποτέ δογματικοί, ούτε καν στον πόλεμο. Ανέκαθεν αυτοσχεδίαζαν, παραπλανώντας έτσι τον αντίπαλο. Η κατώτερη τακτική υπομονάδα ήταν η δεκαρχία.

Στις πινακίδες Γραμμικής Β’ της Πύλου, αναφέρονται και άλλες στρατιωτικές μονάδες (ο-κα), οι οποίες όμως δεν γνωρίζουμε τι αντιπροσώπευαν.
Κάθε υπομονάδα είχε έναν επικεφαλής, υπαξιωματικό θα λέγαμε σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα. Έχοντας ως οργανωτική βάση τη δεκαρχία, θα μπορούσαμε παρακινδυνευμένα να υποθέσουμε, ότι η κάθε δεκαρχία θα αποτελούσε έναν στοίχο της φάλαγγας ή πιο απλά ότι η μυκηναϊκή φάλαγγα του βαρέως πεζικού τασσόταν σε βάθος 10 ζυγών.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και στους κλασικούς και στους αλεξανδρινούς χρόνους, ο στοίχος της φάλαγγας αποτελούσε την μικρότερη της τακτική υπομονάδα.

Εφόσον λοιπόν ακόμα και η οπλιτική φάλαγγα δεν προήλθε ασφαλώς από παρθενογένεση, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι κάτι παρόμοιο ίσχυε και στη μυκηναϊκή φάλαγγα των οπλισμένων με μακρά δόρατα-σάρισσες πολεμιστών.
Απέναντι στην πρώιμη αυτή «μακεδονική φάλαγγα» κανείς ελαφρύτερος σχηματισμός δεν είχε ελπίδες επικράτησης.

Οι μεγάλες ασπίδες τύπου «σάκου» καθιστούσαν τους δορυφόρους άτρωτους, σχεδόν, από τα εχθρικά βλήματα, ενώ κανένα μη αναλόγως οπλισμένο τμήμα δεν μπορούσε να πλησιάσει το δάσος λογχών της πρωτομυκηναϊκής φάλαγγας, χωρίς να υποστεί συντριπτικές απώλειες.

Τα βαριά και ισχυρά μακρά δόρατα, μήκους μεγαλυτέρου των 3 μέτρων, έφεραν ορειχάλκινη αιχμή μήκους ως και 60 εκατοστών.
Η διατρητική του ικανότητα ήταν τέτοια ώστε να του εξασφαλίζει τη διάτρηση δερμάτινων ασπίδων αμορριτικού τύπου, οι οποίες ήταν κυρίως σε χρήση στους ανατολικούς στρατούς.

Αν και ο ωθισμός δεν ήταν δυνατό να εφαρμοστεί, ο «συνασπισμός» ήταν και εφαρμοζόταν κατά κόρο. Οι ασπίδες των ανδρών συνάπτονταν, σχηματίζοντας ένα πραγματικό κινούμενο τείχος.

Σε πολύ πυκνό σχηματισμό (διάστημα ανά άνδρα της τάξης των 60 περίπου εκατοστών) οι άνδρες των δύο πρώτων ζυγών της φάλαγγας είχαν τη δυνατότητα να προτάξουν τα δόρατα τους κατευθείαν εμπρός. Οι άνδρες των υπολοίπων ζυγών κρατούσαν τα δόρατα τους υπό γωνία 45ο.

Η φάλαγγα όμως ήταν δυνατό να χρησιμοποιηθεί και ως εξέδρα εκτόξευσης πυρών. Στα κενά διαστήματα μεταξύ δύο ανδρών εισχωρούσε ένας τοξότης , ο οποίος έβαλε καλυμμένος από τις ασπίδες των δορυφόρων.

Η συγκεκριμένη τακτική της «ανάμιξης» τμημάτων ανδρών οπλισμένων με αγχέμαχα και εκηβόλα όπλα ήταν πρωτοποριακή για την εποχή.
Αργότερα υιοθετήθηκε από όλους τους στρατούς της Ανατολής (Ασσυριακό, Βαβυλωνιακό, Περσικό) αλλά και από τον Αλέξανδρο στην «πειραματική φάλαγγα», την οποία συγκρότησε λίγο πριν τον θάνατο του και η οποία δεν δοκιμάστηκε ποτέ σε συνθήκες μάχης.

Όλα όμως άλλαξαν με την, άγνωστο πότε ακριβώς, υιοθέτηση από του Μυκηναίους φαλαγγίτες, της οκτώσχημης ασπίδας. Το όπλο αυτό ήταν επίσης πρωτοποριακής σύλληψης για την εποχή του και προσέδωσε ακόμα μεγαλύτερη ισχύ στους άνδρες που το χρησιμοποιούσαν.

Η οκτώσχημη ασπίδα είχε το ίδιο σχεδόν μέγεθος με την πυργόσχημη ποδήρη ασπίδα ήταν όμως κοίλη και ο πολεμιστής κυριολεκτικά μπορούσε να εισέλθει εντός της βρίσκοντας απόλυτη κάλυψη.

Ήταν επίσης κατασκευασμένη από στρώσεις δερμάτων επί πλεγμένου με ξύλο λυγαριάς σκελετού.

Διέθετε όμως λαβή και σχήμα, με κεντρική ισχυρή ξύλινη νεύρωση, που της επέτρεπε να ωθήσει τον αντίπαλο πολεμιστή και να ανοίξει πέρασμα στο εχθρικό τείχος ασπίδων.

Ήταν η πρώτη ασπίδα παγκοσμίως που όχι μόνο επέτρεπε στον μαχητή να τη χρησιμοποιήσει σε τακτικές ωθισμού, αλλά μάλλον του το επέβαλε.
Η οκτώσχημη ασπίδα ,για κάποιους λόγους άγνωστους σε εμάς, έφτασε να θεωρείτε ακόμα και λατρευτικό σύμβολο. Ίσως η λατρεία αυτή των Μυκηναίων να πήγαζε από τη χρησιμότητα της ως όπλου και από τις νίκες που τυχόν τους είχε χαρίσει. 

Ένα άλλο ερώτημα που γεννάτε είναι το γιατί οι Μυκηναίοι δορυφόροι έφτασαν να χρησιμοποιούν τόσο μακρά δόρατα ,τη στιγμή που κανένα αντίπαλό τους έθνος δεν χρησιμοποιούσε παρόμοια όπλα. Η υιοθέτηση των μακρών δοράτων έχει σε μεγάλο βαθμό να κάνει με τον ρόλο των αρμάτων στο πεδίο μάχης της εποχής.

Οι Χετταίοι, οι Μινωίτες, οι Μυκηναίοι και σε μικρότερο βαθμό οι Σουμέριοι, παλαιότερα, ήταν οι μόνοι που χρησιμοποίησαν τα άρματα τους ως όργανα κρούσης και κρίσης του αγώνα. Η επέλαση των αρμάτων ήταν ένα τρομακτικό θέαμα και σπάνια υπήρχαν πεζοί αρκετά ψύχραιμοι και αναλόγως οπλισμένοι ώστε να ανταπεξέλθουν σε αυτήν. Συνήθως το πεζικό έχανε την ψυχραιμία του και «έσπαγε» τους ζυγούς του λίγο πριν την επαφή.

Συνέπεια τούτου ήταν να κατακόπτονται οι πεζοί, κυριολεκτικά ως στάχια, από τα αντίπαλα άρματα. Έπρεπε να εξοπλιστεί το πεζικό με ένα όπλο που θα επέτρεπε στον πεζό να διατηρεί την ψυχραιμία του, απέναντι στα εχθρικά άρματα, ένα όπλο στο οποίο ο πεζός θα μπορούσε να εναποθέσει τις ελπίδες επιβίωσης του. Ο πόλεμος άλλωστε από τότε ήταν και παραμένει πρωτίστως ένα ψυχολογικό «παιγνίδι».

Χάρη στο μακρύ του δόρυ, το «έγχος» λοιπόν, ο Μυκηναίος πεζός είχε και την πρακτική αλλά και την ψυχολογική ικανότητα να αντισταθεί στην επέλαση των εχθρικών αρμάτων κρούσης. Με καλυμμένα τα πλευρά της η μυκηναϊκή φάλαγγα ήταν σχεδόν αδύνατο να διασπαστεί ακόμα και από τέτοια επέλαση.
Εξάλλου οι ίπποι των εχθρικών αρμάτων ήταν βέβαιο ότι θα αρνούντο κατηγορηματικά – χάρη στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης- να επελάσουν κατά του δάσους λογχών που παρουσίαζε η φάλαγγα.

Κατά πάσα πιθανότητα λοιπόν το μακρύ έγχος υιοθετήθηκε ως αντίδοτο απέναντι στην πληγή των εχθρικών αρμάτων κρούσης.
Παράλληλα όμως προσέδιδε στον Μινωίτη και στον Μυκηναίο πεζό ένα εξίσου σημαντικό πλεονέκτημα στον αγώνα του κατά του εχθρικού πεζικού, τα αγχέμαχα όπλα του οποίου ήταν σαφώς μικρότερου μήκους.

Ακόμα και η επίλεκτη βασιλική φρουρά του Χετταίου αυτοκράτορα δεν ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει, επί ίσοις όροις, ένα κοινό τμήμα Μυκηναίων φαλαγγιτών.

πηγη